Τρίτη, Φεβρουαρίου 27

ΣτενοΜυαλιά

"Αν ήταν εύκολο, δεν θα είχε τόση αξία."

Υπάρχει μια αγγλική έκφραση που τείνω να χρησιμοποιώ αρκετά- όλο και περισσότερο με το πέρασμα του χρόνου.
"Take the high road."
Να είσαι ο ανώτερος άνθρωπος δηλαδή, να "διαλέγεις το μεγαλύτερο μονοπάτι".
Εκείνο που δείχνει ότι πράγματι είσαι η καλύτερη, συγχωρητική ψυχή.
Δεν έχει περάσει μέρα της ζωής μου που να το αμφισβητήσω.
Παρόλα αυτά, η επιλογή μονοπατιού, δρόμου, ή όπως αλλιώς θέλεις πες το, γίνεται περιέργως δύσκολη όταν ο απέναντι σου επιλέγει πολύ συνειδητά και πολύ συγκεκριμένα κάθε φόρα τα σκοτεινά στενά, όλα τα μικρά αχαρτογράφητα δρομάκια που δεν έχει πατήσει άνθρωπος για αιώνες.
Τότε ναι, σίγουρα φλερτάρεις αδιαλείπτως με την ιδέα να στρίψεις απότομα το τιμόνι σου- χωρίς καν να βγάλεις φλας.
Ξαφνικά αποκτούν απερίγραπτο ενδιαφέρον και δεν μπορείς να συγκρατηθείς με τόση ευκολία πια.
Ακόμη και τότε όμως: κρατήσου!
Αν πέσεις στην παγίδα θα νιώσεις μια στιγμιαία ευχαρίστηση η οποία θα αντικατασταθεί, σε χρόνο ρεκόρ, από απογοήτευση για τον εαυτό σου.
Δεν αξίζει να δώσεις αυτή την χαρά σε κανέναν που σε έφερε σε αυτό το σημείο.
Όσο περνάει ο καιρός θα βελτιώνεσαι και αν κάνεις και κάνα παραστράτημα, γι' αυτό είναι η ζωή.
Πάντα να παίρνεις τον μεγάλο δρόμο, λοιπόν,- ακόμη κι αν δεν είσαι βέβαιος- και θα καταλάβεις στην πορεία την αξία του.

Κι όταν χαωθείς και πας να τα χάσεις, θυμήσου:
Ποτέ κανείς δεν έφτασε πιο γρήγορα χρησιμοποιώντας τα στενά.

Υ.Γ. Ελπίδα στην Άνοιξη.

Κυριακή, Ιανουαρίου 21

(Μη) Ξαφνικός Θάνατος

Το τρενάκι της ευθανασίας είναι σχεδιασμένο για να σκοτώνει τους επιβάτες του.
Σχεδιάστηκε το 2010 από τον Julijonas Urbonas, και ο στόχος του ήταν να δημιουργήσει ένα roller coaster που παίρνει τις ζωές των ανθρώπων με "λεπτότητα και ευφορία".
Οι 7 κύκλοι τοποθετούν τον ανθρώπινο εγκέφαλο κάτω από τόσο μεγάλο στρες που αδειάζει από οξυγόνο, και η καρδιά απλά αδυνατεί να αιματώσει το σώμα ενάντια στις τεράστιες βαρυτικές δυνάμεις.
Ακόμη κι αν σε σκοτώνει όμως, έχει σχεδιαστεί να είναι μία διασκεδαστική διαδρομή.

Ξυπνάω. Αποφασίζω πως σήμερα ήρθε η μέρα.
Ζεσταίνω χθεσινό καφέ, κάθομαι στο πάτωμα του άδειου μου σπιτιού και τον πίνω- γουλιά προς γουλιά.
Μυρίζει μοναξιά η μέρα απόψε.
Στέκω άπραγος και σκέφτομαι.
Φλερτάρω με την ιδέα να ξαναμπώ στο τρενάκι για μια ακόμα φορά.
Δεν ξέρω πόσα αποθέματα έχω ακόμη, μα προσποιούμαι πως αυτό δεν το υπολογίζω.
Βάζω ότι βρω και φεύγω.
Κινούμαι με μεγάλες ταχύτητες μέσα στην πόλη, μα με ακόμη μεγαλύτερες μέσα στο μυαλό μου.
Φτάνω απ' έξω και τραβάω το χειρόφρενο με δύναμη.
Πετάω το αναμμένο τσιγάρο στο έδαφος, βγαίνω και κλείνω την πόρτα εκκωφαντικά.
"Δε γαμιέται", λέω με αποφασιστικότητα.

Αυτό που δεν σου λέει κανείς, είναι ότι μετά τον θάνατο σου, όσο κι αν δεν το πιστεύεις ή δεν το θέλεις, ανασταίνεσαι. Ναι.
Και επιβάλλεται να μαζέψεις τα διασκορπισμένα σου μέλη, να τα ξαναενώσεις με προσοχή και να συνεχίσεις από εκεί που είχες μείνει.
Γιατί αυτό είναι οι άλλοι άνθρωποι.
Μια διαδρομή.
Μια διασκεδαστική, ευφορική- ίσως ανακουφιστική- διαδρομή.
Σε κάθε είσοδο σου στο τρένο όμως, σε βάζουν να υπογράψεις ότι "ναι, είμαι ενήμερος για το ότι υπάρχει η πιθανότητα να πεθάνω".
Εμείς, παρόλα αυτά, είμαστε αυτοί που είμαστε και θα συνεχίσουμε, αιωνίως, να μπαίνουμε.
Να το ρισκάρουμε.
Με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα επιζήσουμε.
Αλλά, τέλος πάντων.
Πότε θα πάψει να μας απασχολεί το τέλος μονάχα;
Πολλές φορές το μόνο που θέλουμε είναι "μία διασκεδαστική διαδρομή, ακόμη κι αν μας σκοτώσει στο τέλος".
Κι όσο νωρίτερα το αποδεχτούμε τόσο λιγότερο θα μας απασχολεί ο επικείμενος θάνατος μας, μπροστά στην έκσταση συναισθημάτων που θα βιώσουμε πρώτα.
Άλλωστε, αυτή είναι και η βασική δομή της ζωής.
Ζωή  Θάνατος  Repeat 
Άντε, και καλή μας βόλτα!

Τετάρτη, Ιανουαρίου 10

Καταθλιπτικό Πατινάζ

Και τελικά, δεν ξέρω αν οι μεγαλύτερες σιωπές προέρχονται λόγω του ότι δεν έχουμε να πούμε τίποτα ή- ακριβώς- λόγω του ότι έχουμε να πούμε τόσο πολλά.
Αυτό που έχω καταλάβει με σιγουριά, όμως, είναι ότι είναι πολύ καθαρτικό και λυτρωτικό να τις σπάμε- ακόμη και μετά από καιρό, μετά από πολύ κόπο και δυσκολία.
Αυτή η ακατάπαυστη συσσώρευση σκέψεων, λέξεων και εικόνων με κατατρώει μέρα με τη μέρα- αλλά δε μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό.
Ή τουλάχιστον με βοηθάει πολύ να σκέφτομαι έτσι.
Ποιος ξέρει πού θα καταλήξω και τι θα συμβεί αν αρχίσω να σκέφτομαι ότι μπορώ να κάνω ό,τι θέλω- τα πάντα!- αλλά, πολύ συνειδητά, δεν το κάνω;
Με σουίτα στο πρώτο ψυχιατρικό νοσοκομείο των Αθηνών.
Καλά, μεταξύ μας, αυτό είναι πιο εύκολο να συμβεί απ' όσο νομίζουμε.
Αποφεύγω τη συζήτηση με τον εαυτό μου, σαν επιδέξιος χορευτής πατινάζ πάνω στον πάγο.
Κινούμε ομαλά και όμορφα, σε ένα θέαμα αξιοπρόσεκτο.
Κάνω και τις κατάλληλες φιγούρες, μόνο και μόνο για να ρίξω σκόνη στα μάτια των (επί)κριτών.
Παρόλα αυτά, δεν φαίνεται να τους ξεγελάω.
Αρχίζω να ιδρώνω, πασχίζοντας να μην το δείξω- ενώ προσπαθώ με μανία να αλλάξω τα απογοητευμένα βλέμματα τους σε χαμόγελα ή, τουλάχιστον, στην ύστατη προσπάθεια, σε ένα κάποιο ενδιαφέρον.
Πετάγματα, περιστροφές, άξελ, όλα.
Τα πάντα, μα τίποτα δεν αρκεί για να τους κάνει- έστω- να ανοιγοκλείσουν τα μάτια τους.
Παραείμαι απασχολημένος με τις σκέψεις μου, έως ότου χάσω την ισορροπία μου, πέσω και φάω τα μούτρα μου.
Το βαθύ κόκκινο έχει μια περίεργη υφή πάνω στο παρθένο λευκό.
Μου κόβει την ανάσα, κι ενώ αρχικά πρόκειται για προσεκτικά διαλεγμένο σχήμα λόγου, συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να ανασάνω.
Ότι πνίγομαι, πασχίζω για μια ανάσα, μα εκείνη δεν έρχεται ποτέ.
Σαν να ξέμεινε ο κόσμος τούτος από οξυγόνο, ικανό να θρέψει τα πνευμόνια μου.
Αργοπεθαίνω, αλλά το σκηνικό, τουλάχιστον, είναι εκθαμβωτικό.
Στις τελευταίες μου στιγμές, λοιπόν, εκεί, με την πλάτη στον πάγο, ρίχνω ένα τελευταίο κοίταγμα στον πάγκο των κριτών.
Μέχρι και τώρα με κοιτάνε, άπραγοι, χωρίς καν να προσπαθήσουν να με βοηθήσουν.
Ίσως και να μην είναι άγνωστοι τελικά, και ίσως να μην είναι και πολλοί.
Κάτι αρχίζει να διαφαίνεται, σαν να ξεκαθαρίζει το τοπίο, ενώ- ειρωνικά- όλα θολώνουν γύρω μου.
Προτού αφήσω τη τελευταία μου ανάσα φθάνει η πικρή συνειδητοποίηση: ο κριτής με το νεκρό βλέμμα και την έλλειψη ανθρωπιάς δεν είναι άλλος από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Κοίτα να δεις, πάνω που νόμιζα ότι τα' χα καταφέρει να με ξεγελάσω.
Πάνω εκεί... να!
Με σκότωσα.
Κανείς δεν γλιτώνει τελικά.
Κανείς.
Αυλαία.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 20

(κανταϊ)φυγή

Σήμερα έφαγα κανταΐφι.
Έχω φάει εκατοντάδες φορές κανταΐφι στη ζωή μου.
Χθες βράδυ αν κάποιος με ρωτούσε να το βαθμολογήσω με άριστα το 10, θα του έβαζα ένα σκληρό, ειλικρινές 9.
Σήμερα- λοιπόν- ήταν διαφορετικά.
Είχα καιρό να φάω, και η γεύση δεν ήταν ίδια, δεν ήταν τόσο ωραία και ούτε καν όσο έντονη τη θυμόμουν.
Με το ζόρι, και εντελώς χαριστικά, θα 'βαζα 4.
Θα μου πεις "μπορεί να μην του' χε πετύχει".

Παρασκευή, Οκτωβρίου 27

Θάρρος και αλήθεια

Το είχα ξεπεράσει, ή έστω έτσι νόμιζα.
Μα αρχίζει και βάζει κρύο σιγά σιγά, και μαζί με τα χειμερινά κατεβαίνουν και τα προσωπικά μου ρολλά.
Υπολειτουργώ και το αναγνωρίζω.
Το θέμα είναι: το προτιμώ, ή θα το ρισκάρω να λειτουργώ 100% με τον κίνδυνο της αυτόματης αυτοκαταστροφής σε 10, 9, 8 και πάει λέγοντας;
Η απραγία με εκνευρίζει και με βολέυει.
Φυσικά και δεν θα απαντήσω στην ίδια μου την ερώτηση.
Είμαι πρόθυμος να ακούσω τι έχει να πει κάθε τυχαίος άγνωστος στο δρόμο, προκειμένου να με απασχολήσει στιγμιαία.
Το στιγμιαία, όμως, κρατάει ακόμη λιγότερο από όσο περιμένει κανείς.
Κάποια στιγμή όλοι ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους εαυτούς μας.
Μπορούμε να το αποφέυγουμε όσο θέλουμε και, πιθανότατα, κανείς δεν θα μας πει και τίποτα περί αυτού.
Μα θα έρθει το σημείο που θα κάτσουμε σε ένα τυχαίο παγκάκι για να δέσουμε τα κορδόνια μας και θα μείνουμε τέσσερις ώρες καταλήγοντας σε κλάματα ή ακόμη και σε γέλια.
Η αποδοχή της αλήθειας είναι η σωτηρία.
Και ποιος είπε ότι εγώ θέλω να αποδεχτώ;
Και ποιος είπε ότι εγώ θέλω να σωθώ;

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29

Επιστροφή του τίποτα

Πέρασες από' δω σήμερα. Μου το' χες υποσχεθεί, μα δε περίμενα να το κρατήσεις. Σε ξέρω, βλέπεις.
Εξεπλάγην, να πω την αλήθεια.
Μπήκες, μα άφησες τα βρεγμένα- από τις ψιχάλες- παπούτσια σου στο κατώφλι. Τίναξες και λίγο την ομπρέλα σου στην είσοδο, έτσι, για το εφέ!
Έκατσες, και γω σε κέρασα ζεστό καφέ και γλυκό. 
Μου τα' πες όλα, από την αρχή μέχρι το τέλος με κάθε λεπτομέρεια, όπως τότε, όπως παλιά.
Δεν περίμενα τόση αμεσότητα. Δεν έχουμε περάσει και λίγα εμείς οι δύο.
"Σαν να χειμώνιασε λίγο" λέω, ενώ κοιτάζω την κουρτίνα να μανίζει.
Δεν μου απαντάς, μα ξέρουμε κι οι δύο πως αυτό σημαίνει ότι θα βλεπόμαστε περισσότερο τώρα.
Οι δείκτες του ρολογιού μετακινήθηκαν αρκετές μοίρες για να σε κάνουν να φύγεις.